چشمام رو می بندم ...

دلم می خواد بازم اون دره ٬ اون رودخونه ٬ اون پل چوبی رو ببینم...

دلم می خواد بفهمم دستایی که از پشت مه من و راهنمایی می کنه دستای کیه ...

دلم می خواد...

دلم

می خواد

بفهمم

.

.

.

اون چشمای هراسون ...چشمای کیه؟!!

دلم می خواد ببینم اون راه پر از دار و درخت  اون رویای سبز به کجا می رسه...

کجا؟؟

.

.

.

چرا همیشه من باید منتظر باشم؟هان؟

چرا هیچوقت تو منتظر نیستی؟

در منی و این همه ز من جدا
با منی ور دیده ات بسوی غیر
بهر من نمانده راه گفتگو
تو نشسته گرم گفتگوی غیر
غرق غم دلم به سینه می تپد
با تو بی قرار و بی تو بی قرار
وای از آن دمی که بیخبر زمن
بر کشی تو رخت خویش از این دیار
سایه تو ام بهر کجا روی
سر نهاده ام به زیر پای تو
 چون تو در جهان نجسته ام هنوز
 تا که برگزینمش به جای تو
شادی و غم منی به حیرتم
خواهم از تو ... در تو آورم پناه
موج وحشیم که بی خبر ز خویش
گشته ام اسیر جذبه های ماه
گفتی از تو بگسلم ... دریغ و درد
رشته وفا مگر گسستنی است ؟
بگسلم ز خویش و از تو نگسلم
عهد عاشقان مگر شکستنی است ؟
دیدمت شبی بخواب و سرخوشم
وه ... مگر به خوابها ببینمت
 غنچه نیستی که مست اشتیاق
خیزم و ز شاخه ها بچینمت
 شعله میکشد به ظلمت شبم
آتش کبود دیدگان تو
ره مبند... بلکه ره برم شوق
در سراچه غم نهان تو 
 

    ـ فروغ فرخزاد ـ

                               

مرا می بینی و هر دم زیادت می کنی در دم

ترا می بینم و میلم زیادت می شود هردم

بسامانم نمی پرسی نمی دانم چه سر داری

به درمانم نمی کوشی نمی دانی مگر دردم

نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و برگردی

گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن مگر در خاک و آن دم هم

که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم می دهی تا کی

دمار از من بر آوردی نمی گویی بر آوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم

رخت می دیدم و جامی هلالی باز می خوردم

کشیدم ذز برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

تو خوش می باش با حافظ برو گو حضم جان می ده

چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم