تبليغاتX
روز نوشت های من
 

ساعت :    5:07 بامداد

مکان:  همون جای همیشگی!

امشبم مثل هر شب خوابم نمی بره و زل زدم به سقف اتاقم و خالیه خالیم از همه چیز!!

با صدای رعد و برق بلند میشم و از پنجره بیرون و نگاه می کنم ...نم نم بارون همه جارو خیس کرده و من چقدر این بوی خاک و دوست دارم...

صدای اذان که تو صدای بارون گم شده...

صدای آهنگی که پر بود از خاطره همه و همه فقط یه روز بهاری رو برام زنده میکرد...روزی که زیاد دور نبود و همین نزدیکیا زیر روزمره گیا داشت فراموش می شد!!!

روزی که با زنده شدنش فقط میتونستی بگی:

چرا؟

وقتی که باصدای رعد و برق به خودم اومدم فقط یه چیز روی بخار پنجره باقی مونده بود...

" چراا؟"

 

 

 

             آهای مردم دنیا ......آهای مردم دنیا

                                                 گله دارم..... گله دارم

                                                                 من از عالم و ادم گله دارم گله دارم...

            

 آهای مردم دنیا.......آهای مردم دنیا

                                                 گله دارم ..... گله دارم

                                                                  من از دست خدا هم گله دارم...

 

+ نوشته شده در جمعه سی ام اردیبهشت 1384ساعت 0:0 توسط |