تبليغاتX
روز نوشت های من
زندگی چيزی نيست که لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود
زندگی شايد يک خيابان درازاست که تر روز زنی با زنبيلی از آن می گذرد
زندگی حس غريبی است که يک مرغ مهاجر دارد
زندگی شايد طفلی است که از مدرسه بر می گردد
زندگی ديدن يک باغچه از پنجره مسدود يک هواپيماست
زندگی آن لحظه مسدودی است گه نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ويران می سازد
همکاری فروغ و سهراب !
+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم آبان 1383ساعت 11:41 توسط |

 

دوستان ،شرح پريشاني من گوش كنيد      داستان غم  پنهاني   من    گوش     كنيد

قصه بي سر و ساماني من گوش كنيد       گفت و گوي من وحيراني من گوش كنيد

                             

                               شرح اين آتش جان سوز نگفتن تا كي؟

                               سوختم،سوختم، اين راز نهفتن تا كي؟

 

روزگاري من  و دل ساكن كويي بوديم       ساكن كوي بت عربده  جويي  بوديم

عقل و دين باخته ،ديوانه ِ  رويي بوديم      بستهِ    سلسلهِ    سلسله مويي    بوديم

                            

                             كس در آن سلسله غير از من و دل،بند نبود

                             يك  گرفتار از اين  جمله  كه هستند ،  نبود

 

نرگس غمزه زنش اين همه بيمار نداشت      سنبل پر شكنش هيچ گرفتار نداشت

اين همه مشتري  و گرمي  بازار نداشت      يوسفي بود ولي هيچ خريدار نداشت

                             

                             اول آن كس كه خريدار شدش ،من بودم

                              باعث  گرمي  بازار شدش ،  من  بودم

 

عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او           داد رسوايي من شهرت  زيبايي او

بس كه دادم همه جا شرح ِ دل آرايي او          شهر پرگشت ز غوغاي تماشاي او

                               

                               اين زمان، عاشقِ ِ سرگشته فراوان  دارد

                               كي سر برگ ِ من ِ بي سر و سامان دارد...

                                                                                        

_ وحشي بافقي _

+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم آبان 1383ساعت 23:18 توسط |